(…)Dlaczego oczekujemy od milionów ludzi, że nagle staną się takimi samymi specjalistami od upośledzenia jak my? Dlaczego, zamiast fruwać myślą gdzieś w przestworzach dobrych chęci nie powiemy społeczeństwu: Patrzcie to ludzie upośledzeni, nie zachowują się tak jak wy, i nie myślą tak jak wy. Ale potrzebują od Was pomocy, sami nie dadzą rady.Po prostu są słabsi i nigdy nie będą silniejsi. Gdy spotkacie ich na swojej drodze , a będą w potrzebie, pomóżcie im, a jeżeli nie jesteście w stanie- mińcie ich obojętnie. To są nasze dzieci, kochamy je tak samo, jak wasze matki kochają was, chcemy dla nich szczęśliwego życia tak samo, jak wasze matki dla was. Różnica polega na tym, że my potrzebujemy pomocy waszej i waszych matek. Wy naszej nie.
Tak sobie myślę czasami , że zwykłe, proste słowa lepiej trafiają do ludzi niż nawet najszczytniejsze idee(…)

Ewa Danielewska